Previous Entry Share Next Entry
Ons
swiwi
Na zo vaak gehoord te hebben: Ik wil je niet spreken, ik wil je niet zien, ik wil geen contact meer. Laat me los.. Was daar ineens dat sms'je afgelopen week. Je was bij ons bankje, moest aan me denken, de duiven waren er niet. Je wilde me meenemen naar Parijs. Natuurlijk gaat dat niet. Je hebt een nieuwe partner, ik ben heel blij voor je. Ik hoop dat ze je alles kan geven wat ik je niet kon geven. Ik heb je gemist. Heel erg gemist. Onze gesprekken, etentjes, grapjes, blikken, Romeo, vrienden, familie, verbondenheid. Wat was ik verbaasd en blij dat je me sms'te. Toen stelde je voor om te bellen. Wat was het meteen weer als vanouds. Wat was het fijn je vertrouwde stem te horen. Eindelijk weer eens lekker te kunnen lachen. En de volgende dag je mail: Ik wil met je naar een tentoonstelling van Avant-gardes. Natuurlijk ga ik met je mee! De dag erop stond ik op je te wachten bij het station, even dacht ik dat je niet in de trein zat. Maar toen zag ik je aan komen lopen. Je haar wat korter, maar nog exact hetzelfde. Heerlijk om je weer ouderwets verlegen, blij en opgelaten te zien. Nog steeds dezelfde littekens op je hand. Je vertrouwde scherpe nagels weer zien. Zo surreel. Alsof de tijd heeft stil gestaan.

De treinreis naar A'dam was gezellig. Je kletste over je nieuwe liefde, over onze vrienden, over je ouders, over mijn ouders. Eenmaal bij het museum aangekomen een lange wachtrij. Binnen naar de tentoonstelling gelopen, wat heerlijk om elkaar aan te vullen, stiekeme grapjes te maken. En wat leuk dat we nog steeds dezelfde smaak hebben. Aan de ene kant vind ik het jammer dat je partner je passie voor kunst niet deelt, maar vond ik het ook leuk te horen dat ik de enige ben met wie je die passie deelt. Want mijn passie is het ook nog steeds.

Na het museum wezen lunchen. Geconfronteerd worden met terechte frustraties. Voor de zoveelste keer horen dat het helemaal niks voor mij was. Dat je het helemaal niet begreep.
Over jouw liefje gesproken. Je frustraties daarover. Hoe moeilijk vrouwen toch zijn.

Kort winkelen, ik realiseerde me weer hoe fijn ik winkelen met jou vond. Hoe we dat iedere zaterdag deden als je vrij was. En daarna naar de Delifrance. Waarbij er bij mij altijd iets mankeerde. Een stukje van mijn glas of kopje. Het saucijzenbroodje nog bevroren, etc. Waarbij jij altijd vond dat ik er iets van moest zeggen, maar ik nooit wilde. Even bij Hatice de Vries langs. Naar de Kunstuitleen. Dezelfde blouses die we alletwee wilden kopen, maar dat dat niet kon. De Mediamarkt afstruinen naar dvd's en cd's.

Toen weer de trein naar huis. We hadden het over Parijs, ik vertelde je hoe ik je had willen vragen. Simpel, op een bankje. Zoals we ook op onze eerste date op een simpel bankje hebben gezeten, met lieve duiven boven ons. Afscheid bij mijn fiets. Waarbij je weer even verlegen was als aan het begin van de dag. Je vond het fijn. Ik vond het ook fijn. Ik zei dat ik het helemaal van jou af laat hangen wat je doet. 's Avonds op mijn werk had ik je op MSN. Over onze Romy, je reisje, je liefje, Yasmine. Waarbij je het weer moeilijk vond om af te sluiten. Zoals we vroeger ook altijd het probleem hadden met MSN en met telefoneren.

Ik kan niet zeggen hoe fijn het was om weer even in dat oude, vertrouwde, veilige wereldje te zitten. Even weer helemaal mezelf durven zijn. Wat ken je me toch goed.

Vandaag ben ik bij de Rabobank langs geweest. Je zou daar nu geen post meer van moeten krijgen. Ik begrijp dat je liefje het niet leuk vind om mijn naam in jouw brievenbus tegen te komen. Wanneer de school weer open is ga ik er daar ook nog even achteraan.

Ik hou van je. En dat blijft zo. Ik hoop nog steeds dat we vrienden kunnen zijn. Dat jij weer bij mij over de vloer komt en ik bij jou. Dat ik die dikke flufpoes weer eens goed kan knuffelen en zijn vacht weer uit mijn mond kan plukken.

Ik wil je bedanken dat je me weer (even) binnen hebt gelaten. Het heeft me goed gedaan, ik hoop dat dat voor jou ook zo is. Je hebt me heel gelukkig gemaakt.

?

Log in