Previous Entry Share Next Entry
Embargo van Adrienne Nijssen
swiwi

Het lesbisch circuit is klein, maar toch weer niet zo klein dat je elkaar kunt ontlopen. Hoewel een relatie niet mogelijk bleek hielden ze ng steeds van elkaar, wilden ze elkaar niet onnodig pijn doen. Bewust hadden Isabel en Esther afgesproken dat ieder van hen op bepaalde plaatsen niet zou komen, zodat de ander zich daar vrij kon voelen en een nieuw leven, nieuwe contacten kon opbouwen. Al een paar maanden probeertde Isabel zich op 'haar' plaatsen weer vrij te voelen. Ze leerde opnieuw te genieten van het dansen, het praten met andere vrouwen, het leggen van nieuwe contacten. Na een moeizame eerste keer, te veel herinneringen die te veel pijn deden, was het geleidelijk aan beter gegaan. Het verschil met plaatsen waar ze nooit met Esther was geweest bleef, maar ze danste weer met plezier, kletse weer her en der, haalde haar drankjes weer zelf en ze had een plaatsje kunnen geven aan de liedjes die zo van Esther en haar waren. Op de melodie van die liedjes danste ze voortaan alleen, alleen met Esther in gedachten. Had Esther niet gezegd: "Altijd als ik die liedjes hoor zal ik opspringen en naar jou zoeken, hoe zou ik ze ooit met iemand anders kunnen dansen?" Met die woorden in gedachte viel het Isabel niet zwaar alleen te dansen.

Drie keer was Isabel nu gaan swingen op de plaats waar ze Esther ooit ontmoet had, waar hun romance begonnen was. En na die derde keer had ze voor het eerst het gevoel dat ze er de volgende keer naar uit zou zien, er voor het eerst al vooraf weer zin in zou hebben. En zo was het ook gegaan. Die ochtend was ze opgestaan met het heerlijke gevoel dat ze vandaag uit zou gaan, zou dansen, swingen drinken en kletsen. De eerste anderhalf uur waren ook fantastisch. Isabel danste, kletste, kortom ze was in haar element. Ze had net een paar vrouwen uit haar woonplaats ontmoet, was met een van hen aan het dansen, toen iemand in het zwart langs haar flitste en haar leek te groeten. Isabel kromp ineen, dit was niet afgesproken.

Afgesproken of niet, het was wel Esther die daar langsliep. Isabel hoorde niet mer wat haar danspartner nog tegen haar zei. Ze danste als een automaat tot de muziek stopte, bracht galant haar partner terug naar haar plaats en zocht haar eigen plekje tussen haar vriendinnen op. Langzaam, een glas spa rood in haar hand ronddraaiend, af en toe een slokje nemend, herstelde Isabel zich. Afspraak was voor haar weliswaar afspraak, maar wie was zij om het Esther kwalijk te nemen dat ze hier was. Aldus met de situatie verzoend probeerde ze om Esther niet met haar ogen te volgen, maar nu en dan mislukte dat. Het deed pijn Esther zo dichtbij en tegelijkertijd verder weg dan ooit te weten. Pijn die erger werd toen ze de beginklanken van een van 'hun' liedjes hoorde. Het liedje waarmee ze zo vol vertrouwen en op zo'n speciale manier destijds een nieuw jaar, een nieuwe eeuw waren ingegaan. Even bleef Isabel zitten, stil in zichzelf, daarna besloot ze door te gaan op de ingeslagen weg. Ze stond op, liep richting dansvloer en zette, nog steeds stil in zichzelf, de eerste passen van haar solodans. Toen ze weer wat terug in de wereld kwam zag ze twee vrouwen vlak voor haar dansen, twee vrouwen die zo'n lol hadden samen, zo in elkaar opgingen. Een schok toen ze zag dat een van de vrouwen in het zwart was. Wilde Esther haar hiermee iets laten zien?

Verdriet en boosheid welden in haar op. Dit was te veel voor Isabel, ze kon hier niet langer blijven, ze kon niet meer doen alsof het er niet was. Zo'n pijn, zo'n verdriet, zo'n boosheid. Ze bereikte de hal en vond een plaatsje waar ze even alleen kon zijn. Duizend gedachten gingen door haar heen, duizend gevoelens ook en ze merkte dat teleurstelling de overhand had. Wat betekenden afspraken voor Esther, wat hadden afspraken in het verleden voor haar betekend? Moest zij, Isabel, zich nog langer aan de gemaakte afspraken houden of mocht ze nieuwe afspraken met zichzelf maken? Op dit moment, alleen in die immens grote hal, kwam ze daar niet uit, maar ze sprak in ieder geval met zichzelf af dat ze er alle tijd voor mocht nemen die ze nodig zou hebben. Klaarblijkelijk was van de kant van Esther het embargo opgeheven en zij zou er goed aan doen dat in haar zoeken naar een nieuwe weg mee te nemen.

Na een uurtje, ietwat gekalmeerd en terug bij zichzelf, pakte Isabel haar jas en ging huiswaarts, voor vandaag was het genoeg geweest. Maar de eerste opdracht aan haarzelf was om de volgende dansmiddag met nieuwe moed en nieuwe zin naar deze plek terug te keren.
 


?

Log in