swiwi

Als ik tel hoeveel mensen die ik ken écht authentiek zijn kom ik echt niet ver. Ongelofelijk. Niet verder dan twee handen.

Wat zegt dit over de maatschappij? Wat zegt dit over de mensen die ik ken? Wat wil ik hiermee? Waarom ben ik bang om mensen uit mijn leven te schrappen die weinig tot niets toevoegen? Waarom kan ik niet rigoreus zijn? Het liefst zou ik bijvoorbeeld zo 200 vriendjes uit mijn hyveslijst gooien, omdat het nergens over gaat. Maar aan de andere kant, wat doet het er toe? Wat maakt het verschil?

De eindstreep, of beter, de startstreep is eindelijk in zicht. Eindelijk helemaal mijn ding gaan doen. Mijn leven gaan leven. Weer veranderen van omgeving. Aan de ene kant snak ik ernaar, aan de andere kant niet. Dit jaar heeft me weer een stuk verder gevormd. Weer veel geleerd: dingen die ik nooit meer wil, dingen die ik absoluut wil. En alle bagage mag mee in een hele grote koffer. En af en toe kan die koffer open. Wat er dan uit komt kan me verbazen, ontroeren, boos maken.

Ik wil loslaten. Ik wil alleen zijn. Ik wil geen verplichtingen. Ik wil niet geclaimd worden. Wat dat betreft mag die stroomversnelling er weer komen. Die stroomversnelling die ik jaren geleden ook heb gewenst. Die stroomversnelling die ik heb gekregen. Zou mijn vlot nu sterk genoeg zijn? Ook voor de onderstroming?

Zo snel als het kwam kan het je ook weer ontnomen worden.

Besef nou eens een keer dat je me niet uit je hart en je hoofd kunt verbannen door me simpelweg niet te zien.

Ik hield er al rekening mee, de laatste paar keren dat ik je zag. Voelde het aankomen, ken je veel te goed. Weet ook dat het gevoel nooit over gaat. Dat je beter bent zonder mij en dat je me het beste nooit meer kunt zien. Loslaten is niet jouw sterkste kant, het mijne ook niet. Al heb ik al wel afstand van je genomen, je raakt me, hoe dan ook, altijd. Ik heb alleen het beste met jou voor. Wil je doodgraag gelukkig zien. En als dat alleen kan zonder mij, dan moet het maar zonder mij. En ja, dat doet pijn. Meer dan je beseft. Nu ik eindelijk over mijn gevoel kan praten. Net nu. Net nu mijn hart open is. Ik volledig oprecht ben. En blij voor je ben.

Wij snappen elkaar. Wij kennen elkaar. Misschien is dat juist hetgene wat je beangstigd. Dat hechte wat er meteen weer was toen we elkaar spraken. Ik heb mijn sporen op je achter gelaten. Sporen die alleen de tijd uit kan wissen. Al zal er altijd een vage waas zichtbaar blijven.

Ik zal je missen. Het voelt nu echt definitief. Weet dat je een plaatsje in mijn hart hebt. Ik zielsveel van je houd en ik je alle goeds en geluk van de wereld toe wens.


Ik had je liefst 's morgens
als de nacht in jou nog warm was
En je haar op het kussen
als een knoop, in de war was
Zovelen voor ons hielden vast en van elkaar
In vredestijd of oorlog, wij zijn niet de eersten,
dat is waar,
die los moeten laten, ook dat is deel van het spel en
'k zie tranen in je ogen
M'n lief, zo zeg je geen vaarwel

Na zo vaak gehoord te hebben: Ik wil je niet spreken, ik wil je niet zien, ik wil geen contact meer. Laat me los.. Was daar ineens dat sms'je afgelopen week. Je was bij ons bankje, moest aan me denken, de duiven waren er niet. Je wilde me meenemen naar Parijs. Natuurlijk gaat dat niet. Je hebt een nieuwe partner, ik ben heel blij voor je. Ik hoop dat ze je alles kan geven wat ik je niet kon geven. Ik heb je gemist. Heel erg gemist. Onze gesprekken, etentjes, grapjes, blikken, Romeo, vrienden, familie, verbondenheid. Wat was ik verbaasd en blij dat je me sms'te. Toen stelde je voor om te bellen. Wat was het meteen weer als vanouds. Wat was het fijn je vertrouwde stem te horen. Eindelijk weer eens lekker te kunnen lachen. En de volgende dag je mail: Ik wil met je naar een tentoonstelling van Avant-gardes. Natuurlijk ga ik met je mee! De dag erop stond ik op je te wachten bij het station, even dacht ik dat je niet in de trein zat. Maar toen zag ik je aan komen lopen. Je haar wat korter, maar nog exact hetzelfde. Heerlijk om je weer ouderwets verlegen, blij en opgelaten te zien. Nog steeds dezelfde littekens op je hand. Je vertrouwde scherpe nagels weer zien. Zo surreel. Alsof de tijd heeft stil gestaan.

De treinreis naar A'dam was gezellig. Je kletste over je nieuwe liefde, over onze vrienden, over je ouders, over mijn ouders. Eenmaal bij het museum aangekomen een lange wachtrij. Binnen naar de tentoonstelling gelopen, wat heerlijk om elkaar aan te vullen, stiekeme grapjes te maken. En wat leuk dat we nog steeds dezelfde smaak hebben. Aan de ene kant vind ik het jammer dat je partner je passie voor kunst niet deelt, maar vond ik het ook leuk te horen dat ik de enige ben met wie je die passie deelt. Want mijn passie is het ook nog steeds.

Na het museum wezen lunchen. Geconfronteerd worden met terechte frustraties. Voor de zoveelste keer horen dat het helemaal niks voor mij was. Dat je het helemaal niet begreep.
Over jouw liefje gesproken. Je frustraties daarover. Hoe moeilijk vrouwen toch zijn.

Kort winkelen, ik realiseerde me weer hoe fijn ik winkelen met jou vond. Hoe we dat iedere zaterdag deden als je vrij was. En daarna naar de Delifrance. Waarbij er bij mij altijd iets mankeerde. Een stukje van mijn glas of kopje. Het saucijzenbroodje nog bevroren, etc. Waarbij jij altijd vond dat ik er iets van moest zeggen, maar ik nooit wilde. Even bij Hatice de Vries langs. Naar de Kunstuitleen. Dezelfde blouses die we alletwee wilden kopen, maar dat dat niet kon. De Mediamarkt afstruinen naar dvd's en cd's.

Toen weer de trein naar huis. We hadden het over Parijs, ik vertelde je hoe ik je had willen vragen. Simpel, op een bankje. Zoals we ook op onze eerste date op een simpel bankje hebben gezeten, met lieve duiven boven ons. Afscheid bij mijn fiets. Waarbij je weer even verlegen was als aan het begin van de dag. Je vond het fijn. Ik vond het ook fijn. Ik zei dat ik het helemaal van jou af laat hangen wat je doet. 's Avonds op mijn werk had ik je op MSN. Over onze Romy, je reisje, je liefje, Yasmine. Waarbij je het weer moeilijk vond om af te sluiten. Zoals we vroeger ook altijd het probleem hadden met MSN en met telefoneren.

Ik kan niet zeggen hoe fijn het was om weer even in dat oude, vertrouwde, veilige wereldje te zitten. Even weer helemaal mezelf durven zijn. Wat ken je me toch goed.

Vandaag ben ik bij de Rabobank langs geweest. Je zou daar nu geen post meer van moeten krijgen. Ik begrijp dat je liefje het niet leuk vind om mijn naam in jouw brievenbus tegen te komen. Wanneer de school weer open is ga ik er daar ook nog even achteraan.

Ik hou van je. En dat blijft zo. Ik hoop nog steeds dat we vrienden kunnen zijn. Dat jij weer bij mij over de vloer komt en ik bij jou. Dat ik die dikke flufpoes weer eens goed kan knuffelen en zijn vacht weer uit mijn mond kan plukken.

Ik wil je bedanken dat je me weer (even) binnen hebt gelaten. Het heeft me goed gedaan, ik hoop dat dat voor jou ook zo is. Je hebt me heel gelukkig gemaakt.

Het lesbisch circuit is klein, maar toch weer niet zo klein dat je elkaar kunt ontlopen. Hoewel een relatie niet mogelijk bleek hielden ze ng steeds van elkaar, wilden ze elkaar niet onnodig pijn doen. Bewust hadden Isabel en Esther afgesproken dat ieder van hen op bepaalde plaatsen niet zou komen, zodat de ander zich daar vrij kon voelen en een nieuw leven, nieuwe contacten kon opbouwen. Al een paar maanden probeertde Isabel zich op 'haar' plaatsen weer vrij te voelen. Ze leerde opnieuw te genieten van het dansen, het praten met andere vrouwen, het leggen van nieuwe contacten. Na een moeizame eerste keer, te veel herinneringen die te veel pijn deden, was het geleidelijk aan beter gegaan. Het verschil met plaatsen waar ze nooit met Esther was geweest bleef, maar ze danste weer met plezier, kletse weer her en der, haalde haar drankjes weer zelf en ze had een plaatsje kunnen geven aan de liedjes die zo van Esther en haar waren. Op de melodie van die liedjes danste ze voortaan alleen, alleen met Esther in gedachten. Had Esther niet gezegd: "Altijd als ik die liedjes hoor zal ik opspringen en naar jou zoeken, hoe zou ik ze ooit met iemand anders kunnen dansen?" Met die woorden in gedachte viel het Isabel niet zwaar alleen te dansen.

Drie keer was Isabel nu gaan swingen op de plaats waar ze Esther ooit ontmoet had, waar hun romance begonnen was. En na die derde keer had ze voor het eerst het gevoel dat ze er de volgende keer naar uit zou zien, er voor het eerst al vooraf weer zin in zou hebben. En zo was het ook gegaan. Die ochtend was ze opgestaan met het heerlijke gevoel dat ze vandaag uit zou gaan, zou dansen, swingen drinken en kletsen. De eerste anderhalf uur waren ook fantastisch. Isabel danste, kletste, kortom ze was in haar element. Ze had net een paar vrouwen uit haar woonplaats ontmoet, was met een van hen aan het dansen, toen iemand in het zwart langs haar flitste en haar leek te groeten. Isabel kromp ineen, dit was niet afgesproken.

Afgesproken of niet, het was wel Esther die daar langsliep. Isabel hoorde niet mer wat haar danspartner nog tegen haar zei. Ze danste als een automaat tot de muziek stopte, bracht galant haar partner terug naar haar plaats en zocht haar eigen plekje tussen haar vriendinnen op. Langzaam, een glas spa rood in haar hand ronddraaiend, af en toe een slokje nemend, herstelde Isabel zich. Afspraak was voor haar weliswaar afspraak, maar wie was zij om het Esther kwalijk te nemen dat ze hier was. Aldus met de situatie verzoend probeerde ze om Esther niet met haar ogen te volgen, maar nu en dan mislukte dat. Het deed pijn Esther zo dichtbij en tegelijkertijd verder weg dan ooit te weten. Pijn die erger werd toen ze de beginklanken van een van 'hun' liedjes hoorde. Het liedje waarmee ze zo vol vertrouwen en op zo'n speciale manier destijds een nieuw jaar, een nieuwe eeuw waren ingegaan. Even bleef Isabel zitten, stil in zichzelf, daarna besloot ze door te gaan op de ingeslagen weg. Ze stond op, liep richting dansvloer en zette, nog steeds stil in zichzelf, de eerste passen van haar solodans. Toen ze weer wat terug in de wereld kwam zag ze twee vrouwen vlak voor haar dansen, twee vrouwen die zo'n lol hadden samen, zo in elkaar opgingen. Een schok toen ze zag dat een van de vrouwen in het zwart was. Wilde Esther haar hiermee iets laten zien?

Verdriet en boosheid welden in haar op. Dit was te veel voor Isabel, ze kon hier niet langer blijven, ze kon niet meer doen alsof het er niet was. Zo'n pijn, zo'n verdriet, zo'n boosheid. Ze bereikte de hal en vond een plaatsje waar ze even alleen kon zijn. Duizend gedachten gingen door haar heen, duizend gevoelens ook en ze merkte dat teleurstelling de overhand had. Wat betekenden afspraken voor Esther, wat hadden afspraken in het verleden voor haar betekend? Moest zij, Isabel, zich nog langer aan de gemaakte afspraken houden of mocht ze nieuwe afspraken met zichzelf maken? Op dit moment, alleen in die immens grote hal, kwam ze daar niet uit, maar ze sprak in ieder geval met zichzelf af dat ze er alle tijd voor mocht nemen die ze nodig zou hebben. Klaarblijkelijk was van de kant van Esther het embargo opgeheven en zij zou er goed aan doen dat in haar zoeken naar een nieuwe weg mee te nemen.

Na een uurtje, ietwat gekalmeerd en terug bij zichzelf, pakte Isabel haar jas en ging huiswaarts, voor vandaag was het genoeg geweest. Maar de eerste opdracht aan haarzelf was om de volgende dansmiddag met nieuwe moed en nieuwe zin naar deze plek terug te keren.
 

Pak me, grijp me, sleur me, vreet me op, spuug me uit, raak me.

Leer je een leuk meisje kennen.. Heel lief, oprecht, intelligent, gezellig, grappig. Geef je verkeerde signalen af, ben je niet eerlijk, schaad je het vertrouwen. Ben je een sukkel. Sukkel! 

Ja, ik ben gelukkig. Ik ben oprecht gelukkig. Ik ben eindelijk gelukkig!
Gelukkig met mezelf. Met mijn fantastisch lieve vriendjes en vriendinnetjes. Met eigen baas zijn. Met lieve mensen leren kennen. Met leuke dingen doen. Met mooie details ontdekken. Mijn ogen zijn weer geopend. Voor het eerst in jaren niet verliefd. Wat 'n vreemde gewaarwording. Zelfs zonder, gelukkig.
Ik hoop dat dit gevoel nog heel lang blijft. Ik straal van binnen.

Ik wil:

- Vakantie zoals vakantie bedoeld is
- Zon
- Een knuffel
- Een lieve, mooie, zorgzame, intelligente vriendin
- Een roadtrip maken door Canada
- Viool leren spelen
- Raggen op mijn gitaar
- Op een flipperkast spelen
- Naar de sauna
- Heel veel geld hebben
- Een dikke BMW
- Een nieuwe tattoo
- Drie weken slapen achter elkaar
- Emigreren
- Fantastisch kunnen zingen
- Geen zere knie meer hebben
- Nooit meer een ontstoken oog hebben
- Niet meer afhankelijk moeten zijn van anderen
- Aankomen op bepaalde plaatsen en afvallen op andere plaatsen
- Een mooie bonsaiboom voor op mijn kamer
- Al mijn foto's ophangen in mijn kamer
- Op miraculeuze wijze mijn hangkast in elkaar hebben staan zonder er iets voor te doen
- Vijf jaar verder zijn
- Een golden retriever hebben
- Gelukkig zijn!   Gelukkig blijven!!!!!!!!!
- Mijn vriendjes gelukkig zien!
- Geen zere rug meer hebben
- Lang haar hebben & dat het leuk staat
- De cd's breken in de receptie van mijn werk
- Geen files meer
- Nooit meer met de trein hoeven
- Alles los kunnen laten wanneer dat nodig is
- Geen steken meer bij mijn hart
- Mijn studie hebben afgerond
- Homoseksualiteit vanzelfsprekend maken in het onderwijs